071

   Dennennaalden in de handen gegooid,
tientallen prikkels, onhoudbare pijn,
grijpen wordt grip, huid tot leder gelooid,
zo begrijp ik haar onbereikbaar zijn.
   Haar lichaam, moe langs mijn stroeve lijn
sluit zich op in een parel naakt bestaan:
O nijd, het trekken van de tijd eraan!
   Alles verdwijnt, vertrekt in hoge vaart,
flitst weg in het donker, & wij vergaan
als wit in wit, van niets een blanco kaart.

001

II

Komt. Er stroomt dan lava uit de scheuren,
in de vloeren barst de aarde open,
vuur is vuur, het zijn wordt vrij gebeuren.
Nu nog pluche purpert uit bezopen
monden, nijd belet van bloed het lopen
in de wrong der polsen. Nu nog slonzen
bazen met hun macht en nu nog plonzen
burgers slijmen en drek op cellofaan.
Walgend zie ik mij, waar vliegen gonzen,
talen terwijl de taal heeft afgedaan.

dv 21/02/2019

eerdere versie (2017):

   Op macadam barst lava uit de scheuren,
de geulen der leugens liggen open,
 slijm voedt slijm, te woord stokt elk gebeuren.
   Natte pluche purpert uit bezopen
 monden. Nijd belet van bloed het lopen
 in de wrong der polsen. Bazen slonzen
 met hun macht, de brokjes burger plonzen
 bij alg & vet op vershoudcellofaan.
   Walgend word ik, wijl de vliegen gonzen,
 tong die nog een parel likt, vangt haar traan.