009

   Droefmonden drijven, een lelie die sterft,
de regen op daken herhaalt slechts de slaper
In ritmisch verval, het dode nu dat bederft.
  De tuinen van toen, de weelde van later
Verwelkt & de hoop ligt rot in het water.
Dreiging doemt op, armada’s aan kusten,
Men wacht op geweld, men vraagt te berusten.
  Kinderen zingen, reikhalzende halmen,
Vertrapt in de loop der lustbelusten.
  Een rijk stuikt in, hun gillen wordt galmen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s