004

LAIS maakt van zijn hok een kathedraal,
zij vult de zolder op tot aan de nok.
   Hij kust haar beeld als reine zonnestraal
zij lacht haar lach bij ‘t vallen van haar rok:
zij is zijn lust en avondmaal, hij schrokt.
   In het duister glanst zij als betovering:
hij ziet er dansen in, een glinstering.
   Haar naam heeft hem geheel teniet gedaan,
haar adem ruist, haar land is hunkering.
   Hij takt in haar als een boom in de maan.

oudere versie

 LAIS maakt van mijn hok een kathedraal,  
zij vult de zolder op tot aan de nok.
Ik kus haar beeld als reine zonnestraal
& lach haar lach bij ‘t vallen van haar rok:
zij is mijn lust & avondmaal, ik schrok.
In het duister glanst zij als betovering:
ik zie er dansen in, een glinstering.
Haar naam heeft al wat is teniet gedaan,
haar adem ruist, haar land is hunkering.
Ik lees haar lijf zoals een boom de maan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s