003

  Ik waak, ik woel door wanen overmand,
& soms heel hoog een lichaam zweeft of zucht,
verbeelde vlam waaraan ik ben ontbrand,
onzichtbaar werd mijn ideaal een vlucht,
het ingebeelde vuur met pijn verlucht.
   Het genot heet plots plezier van zonde,
maar geloof verlost mij geen seconde
& in hun bidden bulkt alleen maar nijd.
   Straks verscheuren mij de eigen honden,
onherkenbaar weefsel zonder tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s